Wednesday, 26 June 2019

23 Junie 2019


Psalm 88


Dit voel asof ek moet verskoning vra vir die preek wat ek vanoggend gaan preek, want na so lekker saamsing, voel ons harte lig en opgewek. Maar ek gaan nou met die preek die atmosfeer so bietjie aftrek en ons gaan van die bergtop-ervaring afgaan na die dal. Maar ek wil darem sê dat sodra ons deur die laagte van die dal is, is daar weer ’n hoogtepunt/ bergtop aan die ander kant.

Psalm 88 leer ons hoe ons moet reageer as ons deur donker tye gaan. So, ons gaan vanoggend arms inhaak en saam deur hierdie vallei loop, en ek glo aan die ander kant wag daar vir ons iets mooi.

Die Psalms is vol van gebede van mense wat deur moeilike tye gaan. Mense wat donker tye beleef. Maar byna al hierdie Psalms eindig op ’n noot van hoop. Dit eindig positief met ’n geloofsverwagting waarin die skrywers bely hulle weet hulle sal die Here weer sien, of uitkoms beleef.

Maar daar is twee Psalms – Psalm 88 en 39 – wat baie donker eindig, sonder hoop. Let op hoeveel keer donker/ duisternis in die Psalm gebruik word, ook aan die einde. So ons sien wat is die tema van die Psalm. In die Hebreeuse teks is die heel laaste woord van die Psalm letterlik “donkerte”. “My enigste vriend is duisternis.” Dit is die einde van die gebed. Watter tipe gebed eindig so? Wat maak so ’n gebed enigsins in die Bybel?

Dalk is dit juis hier om ons iets baie belangrik te leer van geloof.

- Donkerte/ moeilike tye is iets wat baie lank kan aanhou, selfs vir gelowiges.
- Juis in donker tye leer ons God/ genade ken.
- Donker tye vorm ons geloof.


Donkerte/ moeilike tye is iets wat baie lank kan aanhou, selfs vir gelowiges.

U is die God wat my red so die skrywer vertrou die Here. Hy bid elke dag, hy vertrou die Here. Daar is twee tipes duisternis. Uiterlike duisternis wat baie te doen het met die omstandighede van jou lewe. Ons weet nie heeltemal wat in die skrywer se lewe verkeerd loop nie. Ons sien wel hy verloor sy vriende, hy praat baie oor die dood. Maar dalk is dit juis goed! Want dan kan ons dit makliker ons eie Psalm maak. Dan klim ons makliker binne in die Psalm in. Maar innerlik is daar ook duisternis. Somtyds is dinge buite ons baie donker, maar binne voel ons nog naby aan die Here – dan kom ons bietjie makliker deur moeilike tye. Maar die Psalmis beleef ook innerlike duisternis. Hy voel verwerp, die Here is ver van Hom.

Sy duisternis is so intens dat hy aan die einde van die Psalm nog steeds duisternis beleef.

Die harde realiteit van hierdie Psalm is dat selfs al leef jy hoe naby aan die Here, selfs al voel jy jy doen alles wat die Here van jou verwag, dinge kan baie lank net donker bly.

Ons moet hierin die realistiese werklikheid sien wat die Bybel vir ons skets. Die Christelike geloof probeer niks aan ons verkoop nie. Baie van ons het ’n baie ander verwagting van ons geloof. Ons dink omdat ons nou Christene is kan niks slegs mos meer met ons gebeur nie. Ons lewe dan mos nou reg. Dink dan bietjie aan Jesus. Hy het nie sonde gedoen nie, en tog het Hy nie so ’n wonderlike tyd op aarde gehad nie. Hy is verwerp, gemartel en doodgemaak. In hierdie wêreld sal julle dit moeilik hê.

Wat is ons verwagtinge in slegte tye? Tim Keller sê baie keer is die intensiteit van ons moeilike tye meer as gevolg van vals verwagtinge as van die slegte tye self. Want ons dink heeltyd, hoekom gebeur hierdie met my? Dit kan mos nie. Dit hoort mos nie so nie. Dan vergeet ons juis van die swaarkry van die Jesus agter wie ons aan stap.

Michael Wilcock skryf in ’n kommentaar oor die Psalm
This darkness can happen to a believer, this Psalm says. It doesn’t mean you’re lost. This darkness can happen to someone who does not deserve it, after all it happened to Jesus. This doesn’t mean you’ve strayed. This darkness can happen at any time as long as this world lasts because only in the next world will such things be done away with. This darkness can happen without you knowing why, but there are answers, there is a purpose, and eventually you will know it.”

Goed – ek hoop hierdie is nou die mees negatiewe deel van die preek.


Juis in donker tye leer ons God ken

Dis in moeilike tye wat ons die meeste leer van die Here se genade.

Die Psalmis se gebed is op sekere plekke nogal vreemd. Op sekere plekke vra hy eintlik sarkastiese retoriese vrae. Hy bely eerlik dat hy eintlik ’n getuie vir die Here wil wees maar hoe kan hy as hy dood is? Hy beskuldig die Here en bevraagteken die Here se bedoelings. Dis nie die tipiese Laat U wil geskied-bede nie.

Hy beskuldig die Here dat vanaf sy jeug gaan dinge sleg. Maar wie die skrywer is, help ons om baie te verstaan. Want ons sien ’n oorreaksie. Hy sê eintlik die Here was nog nooit daar vir hom gewees nie. En ons weet mos dit kan nie waar wees nie. Maar dis menslik! Veral in slegte tye dan oorweldig daardie pyn ons so dat ons na ons hele lewe deur daardie spesifieke lens kyk. In plaas van om te fokus op die ander uitkoms wat die Here al gebring het, konsentreer ons net op daardie spesifieke slegte ding. Dit klink amper Gods-lasterlik veral as hy aan die einde sê: Here, selfs die duisternis is ’n beter vriend as wat U nou is.

As ons nou na die menslike emosie en selfs oor-reaksie kyk van die skrywer dan wil ons wonder: wat maak hierdie Psalm enigsins in die Bybel? Net soos Psalm 39 wat eindig met “Look away from me, that I may enjoy life again before I depart and am no more.”

Neem tog u straf van my weg, dat ek weer bly kan wees voordat ek heengaan en nie meer daar is nie.”

Dalk is hierdie nie die maklikste Psalms om oor te preek nie. Maar ek dink nie daar is vir ons ’n beter leerskool oor hoe om donker tye te hanteer as juis hierdie Psalms nie. “The very presence of these prayers in scripture is a witness to God’s understanding. God knows how men speak when they are desperate.”

Wat vertel die teenwoordigheid van hierdie gebede in die Bybel ons oor God?

Sou dit nie beter vir God gewees het as hierdie gebede eerder nie in die Bybel was nie? Want dis seker nie die mooiste gebede nie. Dit klink amper lasterlik. God laat toe dat hierdie soms die gebed van my en jou hart is. God identifiseer met ons in hierdie moeilike tye. Want Hy verstaan. Hy weet hoe ons praat as ons desperaat is. God sê vir jou hierdeur: Ek is nie jou God omdat jy voorgee, of die regte positiewe dinge bid nie. Hierdie is so bevrydend. Ek leer soveel meer van genade in tye van donkerte as in tye van voorspoed.

Donker tye vorm ons geloof

Donker tye slyp ons. Nou weet ek dit klink nie asof dit in hierdie Psalm gebeur nie. Hy beledig en laster amper. Maar hy sê dit vir die Here! Dit herinner ons aan die boek Job. Die duiwel sê Job dien net die Here omdat dit met hom goed gaan. Hy bevraagteken Job se opregtheid. Die duiwel sê Job dien net die Here sodat dit met hom kan goed gaan. Dan sê die duiwel: gee vir hom innerlike en uiterlike duisternis dan sal ons die ware kleure van Job sien. Dis die duiwel se aanklag teen ons elkeen. Ons gebruik God net vir ons eie voordeel. Is ons lief vir God omdat Hy God is? Dien ons God net om die ewige lewe te kry? Of ander voordele? Omdat ons iets nodig het? Hoe self-gesentreerd is ons geloof?

Die baie interessante aan die einde van die boek van Job sê die Here teenoor Elifas en sy twee vriende: julle het nie die waarheid oor my gepraat soos my dienaar Job nie. Hoekom, na al Job se vreemde gebede en beskuldigings, praat die Here so sagkens met Job? Antwoord: want dit was gebede. Job was kwaad, maar hy het by God gebly; al het sy emosies na God gevat. Al was God stil, Job het by God gaan sit. (Job never saw why he suffered, but he saw God, and that was enough.)

En dis wat ons ook in Psalm 88 sien. Al klink dit soos ’n vreemde gebed op ons oor, dis ’n gebed wat iemand by die voete van die Here gaan bid. Dit is juis hierin wat donker tye ons vorm. Dit maak van ons mense met deursettingsvermoë.

Dit is eers in slegte tye wat ons ware karakter van geloof getoets word. Dan is die toets of ons steeds aan die Here sal vashou, selfs al gaan dit hoe swaar. Dan kom ons agter wie dien wie. Dien ons God sodat Hy my dien, of dien ek Hom omdat Hy God is, selfs al kry ek niks daaruit nie.

As jy alles verloor en jy besef God is al wat jy oor het, dan besef jy Hy is al wat jy nodig gehad het.

Wanneer ons op hierdie manier van onsself gestroop word, dan verstaan ons iets van God se hart soos nog nooit tevore nie.

Ons besef die duisternis was nie die enigste realiteit in hierdie persoon se lewe nie, al skryf hy asof dit was. Heman (1 Kronieke 6) was saam met ander tempel-amptenare verantwoordelik vir die skryf van baie Psalms, veral in die 40’s. Hou in gedagte: die Psalms is van die grootste literêre wonders van die wêreld. En Heman het ’n bydrae hierin gehad. Deur swaarkry het die Here Heman gebruik om groot werk te doen, werk wat my en jou vandag in ons geloof help. Ons sien vandag hoe die Here met sy lewe gewerk het. Dit laat ons besef, dat selfs al sien ons dit nie raak nie, die Here is aktief besig in ons swaarkry.

In Johannes 13:7 sê die Here: En Jesus antwoord hom: “Wat Ek doen, begryp jy nie nóú nie, maar later sal jy dit verstaan.”

Aan die einde van Psalm 39 en 88 voel dit asof daar net duisternis is en asof die Here se gesig weggedraai is. Matteus 27:45 sê vir ons net Een het die totale duisternis beleef en God-verlatenheid sodat ons dit nie hoef te beleef nie. Die dissipels het Jesus verlaat, Hy was alleen aan die kruis.

Jesus was die enigste een wat werklik die duisternis as Sy enigte vriend gehad het sodat ons in ons duisternis kan weet Jesus is ons vriend. Jesus was regtig verlaat, sodat ons net so hoef te voel, maar dit nie self hoef deur te gaan nie. God sal ons nie verlaat nie, nie eers oor ons sonde nie. Want Jesus het dit op Hom geneem.

Jesus Christ experienced darkness as His only friend so in your darkness you can know that Jesus is still your friend, he’s still there. Jesus was truly abandoned so that you will only feel abandoned and you can know that God is still there. He’s not going to abandon you…because [Jesus has] taken the penalty.”

“When Jesus was in the Garden of Gethsemane and he felt that darkness coming down on him and he knew that he had to die in order to save us, He stayed with us. He did not abandon us in His darkness, so why in the world do you think he would abandon you in yours now. He won’t do it.”

*  *  *
Ds François Cilliers
Selfoon: 082 748 2670
Epos: fcilliers4@gmail.com

Friday, 21 June 2019

Cross Africa - Cycle for Bibles


Hello again

Lynsey Knoetzen here … just sending you the info about our cycle for Bibles project my mom told you about this morning at PicknPay.

I’ve attached the info I passed on to the folks at ShowMe Plett and CXPress (they’re doing articles on the project). Basically we want to capture the hearts and minds of the public with this epic cycle from Africa’s southern tip, Agulhas, to her highest point, Mt. Kilimanjaro.

We want people to donate to the cause (giving Africa Bibles). All the funds that come into the bank account will stay there ’till the end of the project – none will be taken out to fund the project itself (we and anyone else who’d like to join must fund themselves).

The final donated amount will then be given to the various Bible Societies of the African countries we cycled through, according to the needs of their projects. We’ve been in contact with these societies and some have already identified projects they would appreciate some financial assistance with. Of course, some funds will be held back for work in our own Bitou community.

My sister, Suzann, and I will be pedalling away from the Agulhas lighthouse on the first day of the journey at 9am on Saturday, 13 July 2019, and we invite anyone who’d like to come and see us off. Rev. Ruth Jonas from the SA Bible Society has said she will be there that morning as well.

If Agulhas is a bit too far, folks are welcome to join the Sunday service at the Plett Community Church at 9am on 21 July 2019. We will be arriving in Plett for that service from our previous night’s stop in Knysna.

We also invite everyone in Plett (our home town, being born and bred here, Plett is a very special place to us) to come and see us off on Monday 22 July 2019. We will be leaving at 9am from the Market Square parking area.

We also invite folks to join us for the day’s ride out to Storm’s River Mouth. They are welcome to come along the whole way, or as far as The Crags, or Thyme and Again farmstall … or where they feel …

Everyone is welcome to come and say ‘hi’ at any of our stops around the garden Route. The first two stages of the journey (Agulhas to Plett, Plett to PE) are detailed on the website. There are set start and end dates for each of the 14 stages the cycle journey is divided into. These dates are published on the website under the route tab.

As I mentioned, the first two stages are detailed there, but from stage three there is just a short description of the stage with beginning and end points. If folks are interested in joining these they can always drop us an email, info@crossafrica.org, and we’ll forward them the details (exact itinerary, etc.). Just so for the Kili climb.

We are set to start climbing on 3 December 2019. We will be taking the 7 day Machame Route to Uhuru Peak. More details, including the cost, is available on the website as well. If anyone would like to join the climb they can just sent an inquiry email to us and we’ll get all the details to them, detailed itinerary, etc.

There are 20 spaces available for climbers. Those folks interested should get in touch with us as soon as possible. There is cut-off date when we need to know the numbers joining us. That is 12 August 2019. They will obviously have to fly in to Tanzania to join us. Flights are not included in the price but hotel accommodation and transfers for the night before and after the climb are.

A lot of info … and then more on our website www.crossafrica.org. We’d truly appreciate your support and prayers for this venture. If you would consider sharing this project with members of your church, we’d love to get as many folks involved and behind the cause as possible …

If you’d like any more info please don’t hesitate to get in touch, or we could come and have a chat with you personally if you’d like as well … just let us know.

Thanks again for your willingness to hear of this venture.

Blessings
Lynsey

Tuesday, 18 June 2019

16 Junie 2019, Triniteitsondag


Johannes 16:12-15


Kinders, of leerders soos hulle deesdae bekend staan, hou meestal nie van hul onderwysers nie. Ek hoop nie dit is vir jou ’n skok om dit vanoggend te hoor nie, maar ek dink nogal nie dit is ’n nuwe stand van sake nie. Onthou gerus dat skoolgaande kinders, veral dié wat op hoërskool is, hulself in ’n ontwikkelingsfase bevind waar hulle alle vorme van gesag as beklemmend of negatief beleef.

Hulle rebelleer teen enige volwasse persoon se leiding en instruksies. Hier en daar is daar wel ’n onderwyser (of opvoeder) wat oënskynlik meer gewild as die res by ’n bepaalde groep leerders is, maar die meeste onderwysers is vir die meerderheid kinders “die vyand”, die pretbederwers, die onbillikes, die slawedrywers.


Wanneer ’n mens volwassenheid bereik het, sal jy dikwels met mooi herinneringe aan bepaalde onderwysers terugdink. Ek het al dikwels na stories geluister waarin die respek van eertydse skoliere vir hul onderwysers weerklink het. Die storm- en drangjare is dan verby.

’n Mens het boonop teen daardie tyd ook al uitgevind dat jy nie regtig alles weet, soos wat jy op sestien gedink het nie. Meestal groei ’n waardering vir die gesagsfigure in jou eie verlede uit die ervaring van daardie angswekkende verskynsel – die alwetende tiener – in jou eie huisgesin.


Daar is ’n ander onderwyser in ons lewens vir Wie ons dalk nie altyd die waardering het wat sy diens aan ons waardig is nie. En dit is die Heilige Gees. Die Heilige Gees is die Leermeester wat die dissipels van die Here Jesus toerus en begelei in hul reis saam met hul Verlosser.

Dit is belangrik om te hoor dat Jesus aan sy dissipels gesê het dat die Heilige Gees hulle niks nuuts sal kom leer nie. Wat die Gees gelowiges leer en help om beter te verstaan, is altyd maar die basiese onderrig van die Here Jesus self. Deur die Gees kom daar nie nuwe openbarings nie. Daar word nie nuwe boeke by die Bybel gevoeg nie.


Aan die een kant behoort juis hierdie feit, dat die Gees die boodskap van Christus verkondig en versterk, aan gelowiges ’n groot stuk gemoedsrus te gee.

Daar is ’n voortsetting, ’n kontinuïteit, van die begin van Jesus se onderrig af reg deur die werk van die Heilige Gees heen, tot by die voltooiing van daardie werk – of te wel, die wederkoms van die Here Jesus. Hoe wonderlik is dit nie? Ons is met dieselfde goed besig as wat Jesus met sy dissipels mee besig was.

Die feit dat die Heilige Gees net leer wat Christus eerste aan sy dissipels geleer het, behoort ook aan gelowiges ’n goeie mate van onderskeiding te gee. Dit kan gelowiges help om verkeerde leerstellinge dadelik raak te sien.

Dít wat mense sê die Heilige Gees hulle geleer het, moet altyd toetsbaar wees – of herkenbaar wees – aan die boodskap van die Here Jesus self. Daarom sal ’n gelowige, wat die werk van die Heilige Gees ernstig opneem, versigtig wees vir enige uitsprake of openbaring was mense beweer deur die Heilige Gees as’t ware “nuut” aan hulle gegee is, asof dit van buite die Bybel aan hulle gegee is.


Daar is tweede belangrike insig wat uit die verse van Johannes 16 na ons kom. En dit is dat die Heilige Gees heerlikheid aan Christus bring (en per implikasie ook aan die Vader), maar nooit aan Homself nie.

Dit is nogal ’n belangrike regstelling van die mening wat party gelowiges handhaaf, naamlik dat ’n spesiale bediening rondom die Heilige Gees erken behoort te word. Mense kla ons soms aan en sê dat ons nie genoeg aandag aan die Heilige Gees gee nie, of dat ons te min van sy werk maak.

Die werklikheid dat die Heilige Gees ons aandag altyd vra vir die Here Jesus en die Vader. Hy nooi ons nie uit om ’n besondere geloofspad met Hom as Gees te loop nie, maar wil ons juis versterk en bemoedig in ons reis met die Here Jesus.

Dit is duidelik dat die Heilige Gees Homself nooit kom aanbied om ons “nuwe” Heiland en Verlosser te wees nie. Hy kom maak nie vir Homself volgelinge bymekaar nie. Hy kom bou nie ’n nuwe kerk nie.

Die fondamente van die geloof en die kerk is deur Jesus Christus gelê. Natuurlik bou die Heilige Gees verder daaraan, maar Hy doen dit in die Naam van Christus, tot eer van Christus, tot lof van God.


Mag ek ’n derde ding oor die wonderlike werk van die Heilige deel? Dit is dat die Heilige Gees ons altyd help om te verstaan dat Jesus Christus alleen die venster op God is. Om die Seun te sien, maak dit vir gelowiges moontlik om die Vader te sien.

Dit is Christus wat aan ons die Vader openbaar of bekendstel. Dit is Christus wat ons kinders van die Vader maak. Dit is Christus wat ons in staat stel om die hart van die Vader te verstaan. Dít leer die Heilige Gees ons. Hy leer ons hierdie dinge, sodat ons in Jesus Christus die genade van die Vader kan raaksien.

Weer eens is dit ’n troos sowel as ’n regstelling. Dit help ons weer eens om die wonderlike werk van die Heilige Gees beter te verstaan. Die Gees is hier om van Christus te getuig. Hy laat die lig op die Here Jesus en die Vader skyn.

In ’n sin is die Heilige Gees dus wel openbarend aan die werk. Hy openbaar Jesus Christus meer aan ons. Hy help ons om die Middelaarswerk van Jesus beter te verstaan. Hy bou ons geloof, versterk ons toewyding, leer ons om aan die Here Jesus meer en meer getrou te lewe.


Daar is ’n vierde saak wat ek tog graag sou wou aanraak. Terwyl die Heilige Gees juis die boodskap en werk van die Here Jesus op aarde voortsit, doen Hy dit op verrassende maniere. Deur die werk van die Heilige Gees hoor ons telkens ou woorde op nuwe maniere. Hy help ons die Here Jesus (en die Vader) se woorde in ’n moderne konteks te verstaan.

Neem as ’n voorbeeld ’n gedeelte uit die Bybel soos Psalm 23. Dit is deur die werking van die Heilige Gees dat daardie psalm nog nooit afgesaag geword het nie, dat dit steeds in elke situasie waarmee ons gekonfronteer word, as nuut en vars en relevant beleef word. En dis waar van al die Bybel se woorde.

Veral dan ook die woorde van die Here Jesus, dat dit nie in die geskiedenis vasgeval bly lê nie, maar ook vir ons inspirasie, troos en bemoediging in ons eie wêreldstyd kan wees. Johannes stel ons dus in die woorde van Jesus aan die Heilige Gees bekend as die waarborg dat sy woorde (Jesus se woorde) altyd beskikbaar sal wees as vars woorde … in enige situasie en vir enige toekoms (Woord & Fees, 2019, p 170).


Ons kan gerus vandag, op hierdie Triniteitsondag, weer ’n dankbare waardering betoon aan ons leermeester, ons onderwyser, die Heilige Gees. As deel van die Godheid is Hy ons daaglikse begeleier om die Here Jesus te kan verheerlik en na te volg.

* * *

Chris du Preez
Selfoon: 082 551 1685
Epos op selfoon: chris2dupreez@icloud.com

Monday, 10 June 2019

NG Kerk Plettenbergbaai se 90ste verjaardag


Ons gemeente bereik in Januarie 2020 haar 90ste diensjaar. Daar is rede om hierdie genade van die Here met blydskap en groot dankbaarheid te vier.

Wie het oulike idees om van die naweek van 24-26 Januarie 2020 ‘n onvergeetlike fees te maak? Ek nooi jou graag uit om saam te dink, saam te droom en saam te beplan. E-pos jou voorstelle aan my by chris2dupreez@icloud.com, of skakel my by 0825511685

Dink ver en wyd, dink kreatief.

Baie dankie!

Chris du Preez
Bedienaar van die Woord

9 Junie 2019, Pinkster 7


1 Petrus 4:12-14; 5:6-11


Petrus skryf ’n rondreisende brief aan ’n groepie gemeentes in die Romeinse provinsies van Klein-Asië, aan die gelowiges in Pontus, Galasië, Kappadosië, Asië en Bitinië. Hy skryf hierdie brief om die gelowiges te bemoedig en hul hoop te versterk.


Die rede hoekom hulle hoop versterk moes word, is omdat hulle begin moed verloor het. Hulle “hoop”-tenke het begin leegloop.


Hulle hoop het begin kwyn, skryf, Petrus as gevolg van twee dinge wat hulle hoop gesteel het. Aan die een kant was daar die druk wat hulle vanuit hul gemeenskappe beleef het. Weens hul verbintenis aan Jesus Christus het hulle vir hul bure, kollegas, kliënte en vriende as uiters vreemd vertoon.

Hulle geloofswaardes het hulle opsigtelik anders laat optree as die mense rondom hulle, wat nie ’n verbintenis met Christus gehad het nie. Wanneer gelowiges uitstaan vir hul andersheid, vir hul bywonerskap en vreemdelingskap in hierdie wêreld, begin ongelowiges ongemaklik voel.

Daar volg dan gewoonlik ’n vorm van druk op daardie gelowiges om minder anders te vertoon; om minder vreemd te wees; om hul geloofswaardes minder duidelik uit te leef. Dit tap ’n mens se geloofsenergie, hierdie druk, en dit takel jou hoop af.

Die tweede steler van hoop is doodgewoon die feit dat die bose konstant aanvalle op alle gelowiges loods. Petrus beskryf hom as ’n brullende leeu wat rondloop op soek na mense om te verslind. Deur swaarkry en aantasting van gelowiges se lewens poog die bose om hulle te laat moed verloor.


As gevolg van hierdie tweeledige druk waaronder gelowiges elke dag leef – en die gepaardgaande afname van die hoop wat in hulle leef – kom daar drie versoekings op gelowiges se pad. Die oomblik wanneer ’n gelowige se hoop-reserwes begin laag word, is hierdie versoekinge of beproewinge ’n werklikheid om mee rekening te hou.


Die eerste versoeking is om jou geloofsgedrewe gedrag net so ’n bietjie minder opsigtelik te maak. Indien dit dan nou juis jou geloofswaardes is wat jou ongelowige kollegas of vriende bedreig laat voel, wat veroorsaak dat hulle jou nie meer as ’n “spanspeler” beleef nie, is die versoeking groot om daardie anderste gedrag ’n bietjie minder duidelik uit te leef.

’n Mens doen dit deur in sekere situasies maar eerder stil te bly. Of deur maar saam te lag. Of om ’n onderskeid in jou gedagtes te tref dat daar ’n tyd en ’n plek vir alles is, maar dat die werksomgewing (byvoorbeeld) nie die plek is vir sterk standpunt inneem vanuit jou geloofswaardes of jou verbintenis met Jesus Christus nie.


Die tweede versoeking is om te begin twyfel of hierdie geloofsreis enigsins die moeite werd is. Tussen die aanvalle van die bose en die druk vanuit die gemeenskap, kan ’n gelowige begin wonder of hierdie saamloop met die Here Jesus uiteindelik al die swaarkry, skade en benadeling werd is. Wie weet in elk geval of die Bybel se beloftes van die hemel werklik waar is?


Die derde beproewing wat oor ’n gelowige se pad kan kom, is die versoeking om die band met mede-gelowiges te laat gaan. Hetsy omdat jy skuldig voel omdat jyself nie meer so vas staan in jou verhouding met die Here Jesus nie, of omdat jy eerder op hulle foute en tekortkominge begin fokus, in plaas van op die teenwoordigheid van die Here wat julle juis aan mekaar vasgemaak het.

Vir elkeen van daardie drie versoekinge of beproewinge het Petrus advies en bemoediging. In antwoord op die versoeking om net so ’n bietjie minder opsigtelik jou geloofswaardes uit te leef, moedig Petrus aan dat ons weer ’n slag sal onthou wat alles die Here reeds aan ons gegee het.


En wanneer ons onthou wat alles ons reeds ontvang het, is dit makliker om weer in ons geloof en die uitlewing daarvan te volhard. Dit help om die hoop-tenk weer voller te maak.

Ten opsigte van die versoeking om te wonder of dit alles die moeite werd is, is Petrus se advies om jouself weer ’n slag met God se oë raak te sien.


Om te sien watter status die Here aan jou gegee het; hoe kosbaar jy in God se oë is. Hierdie nuwe self-verstaan waarmee die Heilige Gees jou help, versterk jou hoop, maak jou tenk weer vol.

Vir die laaste van die versoekings waaroor Petrus skryf, die een om die band met jou mede-gelowiges los te maak, is sy advies om te onthou dat geloof nooit bedoel was om ’n spel vir enkelinge te wees nie.


Geloof is ’n groepsaktiwiteit. Dit is soos die Here dit bedoel het. En daarom kan ’n gelowige nie anders as om altyd weer nader aan sy mede-Christen te staan nie – ter wille van die versterking van sy eie hoop, maar ook ter aanvulling van die hoop van ander gelowiges.


Aan die einde van sy brief skryf Petrus aangrypend ter bemoediging van gelowiges wat ly omdat hulle aan Jesus Christus verbind is. Dit is tog elkeen van ons – die bose kyk niemand mis nie. In hierdie laaste gedeeltes van sy brief moedig Petrus ons aan om te onthou dat wanneer ons ly omdat ons Jesus Christus volg, deel ons reeds in sy heerlikheid.

Moenie daardeur verras of verlam word nie, sê Petrus. Moet ook nie daaroor skaam of verleë wees nie. Sien dit vir wat dit is. En ag jouself gelukkig, geseënd en begenadig dat hierdie dinge met jou gebeur. Want dit bevestig dat die Gees van God in jou woon. Dit bevestig dat jy die Here Jesus volg. Dit bevestig dat jy gehoorsaam aan jou roeping is.


Daarom kan ons ons vrese en bekommernisse met die Here deel … en dan by Hom laat. Daarom kan ons in ons getuienis volhard. Daarom kan ons aanhou om soos volgelinge van die Here Jesus te dink, te praat en op te tree. Daarom kan ons die vyand weerstaan. En daarom kan ons weet dat die Here vir ons enduit sal sorg.

Hy sal ons dra. Die bose se aanvalle sal nie minder word en die druk uit die gemeenskap om ’n spanspeler te wees sal nie ophou nie, maar God sal ons dra. Die Heilige Gees wat in ons woon sal ons lei. Met sy leiding en krag sal ons kan aanhou om God se alternatief te leef. En sal ons kan aanhou om lig en hoop in die donker te bring.

* * *

Chris du Preez
Selfoon: 082 551 1685
Epos op selfoon: chris2dupreez@icloud.com

Thursday, 6 June 2019

6 Junie 2019, Pinkster 6


1 Petrus 2:4-10; 4:17


Die druk is konstant daar. Die aanvalle van die bose gaan nie weg nie. Dit is ’n feit, skryf Petrus aan die gelowiges in Klein-Asië. Dit is die werklikheid in Christene se lewens, dat hulle vreemde gedrag en gewoontes hulle laat uitstaan in die gemeenskap.

Verder ook dat daardie uitstaan, daardie vreemdheid, ongelowige mense soms ongemaklik laat voel, self bedreig laat voel. En daarom sal gelowiges ’n subtiele druk ervaar om in sekere situasies en geselskappe nie so uitermate anders te vertoon nie.

Intussen sal die bose voortgaan om struikelblokke op gelowiges se pad te bring. Partykeer is dit klein jakkalsies wat ’n mens se dag omkrap, of jou gemoed ontstel, maar ander kere kan dit sommer groot skade behels, ernstige ontwrigting bring.


Dit is dan wanneer gelowiges allerhande beproewings en versoekings ervaar. Dit kan die versoeking wees om liewers nie heeltemal so openlik anders te wees en te dink nie, om jou geloofswaardes net ’n bietjie minder duidelik uit te leef, in die hoop dat as jy minder opsigtelik Christen is, ongelowiges jou beter sal verdra.

Petrus se antwoord op hierdie versoeking is die aanmoediging om te onthou wat alles die Here vir jou gedoen het … en dan opnuut in jou verbintenis aan Hom te volhard.

Die tweede beproewing waarmee gelowiges kan worstel, in reaksie op al die druk en aanvalle, is om te begin wonder of dit alles die moeite werd is. ’n Mens kan selfs aan die Here begin twyfel; of aan sy beloftes.

Petrus se bemoediging aan gelowiges wat hiermee worstel, is om te leer om jouself met God se oë te sien. Wanneer jy na jouself met God se oë kyk, ontwikkel jy ’n nuwe self-verstaan, herken jy jouself as iemand met ’n status wat God self aan jou gegee het.


Wanneer ons by die derde versoeking kom waarteen Petrus waarsku, handel dit oor gelowiges met leë hoop-tenke wat hulle band met ander gelowiges laat gaan.

Dit is fataal vir ’n mens se geloof wanneer jy jou verbintenis aan medegelowiges begin losmaak. Want daardie ander gelowiges is deel van die Here se beskermingsplan in jou lewe.


Ander gelowiges is jou winterjas teen die koue van die lewe. Dit is erger om koud te kry wanneer ’n mens alleen op ’n hopie sit. Daar is warmte in bymekaar wees.

Juis daarom dat Petrus die gelowiges in Klein-Asië so dringend aanmoedig om mekaar nie te laat gaan nie, maar mekaar te ondersteun. Dat hulle vir mekaar geduld sal hê, juis vir dié tussen hulle wat dalk twyfel, of worstel, of besig is om te vou onder die druk wat uit die wêreld op hulle uitgeoefen word.


Gelowiges het ’n besondere deernis met mekaar juis wanneer ’n ander begin swaarkry. In plaas daarvan dat ons van mekaar af wegloop wanneer die koue winde van druk en aanvalle ons geloof en ons lewe belas, behoort ons juis nader na mekaar toe te staan, mekaar te omhels, mekaar te troos.

Een van die grootste foute wat ’n geloofsgemeenskap kan maak, is om ’n beeld uit te straal dat dit met ons almal goed gaan. Daar is niks wat iemand wat worstel so vinnig ontuis laat voel, as juis wanneer ons vertoon as geloofsgemeenskap waar dit net goed gaan nie.

Radikaal teenoor só ’n uitgestraalde beeld, moet ons eerder ’n ruimte skep waar mense wat worstel amper instinktief sal tuis voel. ’n Ruimte geskep deur liefde, geduld en begrip. ’n Ruimte nie van sogenaamde voorspoed en geloofstriomf nie, maar ’n ruimte wat sê: hier is ons almal gebroke; ons het almal druk; ons word almal aangeval; maar hier kyk ons na mekaar.

Hier het ons deernis. Ons gaan jou nie probeer verander nie. Ons gaan nie op jou druk uitoefen om iets voor te gee nie. Daar is nie ’n standaard wat ons wil hê jy moet handhaaf nie.

Hier saam met ons mag jy maar jou broosheid wys. Hier saam met ons mag jy mag jou worstelinge op jou mou dra. Hier saam met ons mag jy maar twyfel, mag jy maar eerlik wees.


Die Christelike reis was nog nooit bedoel vir enkelinge nie. Die reis saam met die Here is ’n groepsreis. Ja, ek stap ook my eie unieke pad saam met die Here, maar as ek rondom my kyk, sien ek ook ’n skare ander gelowiges wat saam met my opweg is met die Here.

Dit is deel van die Here se versorging van my geloof, dat die Heilige Gees my aan ander gelowiges vasmaak. En dit is deel van sy versorging van húlle geloof ook, dat die Heilige Gees hulle weer aan my vasmaak.

Geloof is nie solitaire nie. Geloof is ook nie skaakspel, waar net ek en die Here saam besig is nie.


Geloof is ’n spanaktiwiteit. Christene is ’n span wat juis ongelooflik deernisvol is teenoor elke spanlid, veral daardie spanlid wat sukkel; veral daardie spanlid wie se hoop-tenk leeg geloop het.


Dalk moet ek nog nader aan my medegelowiges staan. Dalk moet ek dit doen ter wille van die aanvul van my eie hoop, maar dalk moet ek dit ook doen ter wille van iemand anders wie se hoop min geword het.

Dalk moet ek die Heilige Gees vra om enige glans of voorgee van my af te stroop, sodat ek tog net nie ’n beeld sal uitstraal van ’n gelowige wat “arrive” het nie. Dat ek juis my eie broosheid sal kan wys, sodat ander broses in ’n ruimte van liefde en begrip kan tuis voel.

* * *

Chris du Preez
Selfoon: 082 551 1685
Epos op selfoon: chris2dupreez@icloud.com

Wednesday, 5 June 2019

5 Junie 2019, Pinkster 5


1 Petrus 1:3-12; 3:13-18


Is dit alles die moeite werd? Hierdie ingewikkelde proses om my geloofswaardes in die harde, koue en ongenaakbare wêreld waarin ek leef, te handhaaf? Is dit die moeite werd om vir my geloof blootgestel te wees?

Is dit die moeite werd om die spanning te beleef, in my werksomgewing of selfs in my vriendekring, om vreemd geag te word vir my anderste gewoontes en gedrag? Sal die druk nie dalk wegval indien ek maar eerder toegee en die pad saam met die res van die mensdom loop nie?

Is die beloftes van die hemel, die belofte van om in die teenwoordigheid van God te mag leef, regtig al hierdie druk, die ongemak, die verleentheid, die verwerping, die verdagmaking, die kant-toe skuiwery, werd?


Het jy geweet wat die mens se “default”-verstelling is? “Default”-verstelling beteken gewoonlik die verstelling waarmee ’n produk uit die fabriek verpak en versend word. Die “default”-verstelling van die mens is om vir homself te leef.

Dit is ons natuurlike geneigdheid: om onsself in die middel van ons lewens te plaas en alles anders in verband met daardie sentrale “ek” te posisioneer. Dit is so ’n gemaklike verstelling. ’n Mens gaan in elk geval outomaties in daardie verstelling in. Dit vra geen toewyding, geen doelbewuste besluit nie, dit gebeur sommer net.


Die teenoorgestelde is egter waar van ’n lewe wat op Jesus Christus gerig is. Dit is nie die “default”-verstelling waarmee mense “uitkom” nie. Dit is botsend met ons geaardheid. Dít vra werk.

Dit vra oorgawe van jou lewe. Dit vereis toewyding, daagliks, want as jy nie daarop gefokus bly om Jesus in die middel van jou lewe te stel nie, kom die “default”-verstelling dadelik weer na vore.


Geen wonder dat sommige van die gelowiges daar in Klein-Asië op ’n stadium begin wonder het of dit regtig die moeite werd is om teen jou natuur te bly veg.

En hoekom hulle begin wonder het of die beloftes wat die evangelie van Jesus Christus verkondig, nie alleen die moeite werd is om voor vas te byt nie, maar selfs of dit hoegenaamd sal gebeur.

Dit is die tweede versoeking waarteen Petrus in sy brief waarsku, dat dit gelowiges wie se hoop-tenke begin leeg loop, begin wonder of dit die moeite werd is.


In sy brief wil Petrus juis aan hierdie twyfelaars ’n nuwe perspektief op hulle toekoms gee. Dit is ’n nuwe self-verstaan, ook nie net op wie en wat hulle is nie, maar uiteindelik op hulle plek en rol in die wêreld en in die geskiedenis. Dit is veral ook ’n nuwe self-verstaan hier in die hede, te midde van alles wat met hulle aan die gebeur is.

Verstaan jouself as ’n uitverkorene van God, is Petrus se eerste stukkie advies. Van die begin af het God jou in gedagte gehad as deel van sy koninkryk, as ontvanger van sy heilstoesegging. Jy is uitverkies en deur God vir hierdie ereposisie – as deel van die huisgesin van God – afgesonder. God het aan jou ’n status gegee, ’n naam, ’n plek, wat niks en niemand van jou kan wegneem nie. Jy is sy kind. En daarom sal jy uiteindelik ook volkome by God wees.

Ek weet nie hoe Petrus en die gelowiges in Klein-Asië oor die hemel gedink nie, maar ek vermoed nogal dat ons na al die eeue nog steeds nie regtig verstaan hoe groot ons erfenis werklik is nie. Die inligting wat die Bybel oor die hemel gee, is baie beperk, want die Bybel is gerig op die lewe aan hierdie kant van die spektrum.

Daarom praat die Bybel in algemene terme oor die “hemel”. Ongelukkig veroorsaak dit soms dat gelowiges die verstommende van dit wat wag nie verstaan nie, of dan nie as werklik beleef nie. Al gee die Bybel nie detail nie, is dit wat wel gesê word uiteindelik tog meer as genoeg om gelowiges in die stof en sweet en pyn van die lewe te kan bemoedig.


En dit is: in die volgende bedeling is jy by God. Daar is nie afstand nie. Dit is ’n bedeling van eenheid. Juis dít wat die Ou-Testamentiese profete nog maar oor gedroom het, word my en jou werklikheid.

Ons sal by God wees. Ons is die erfgename van God. Moet ek dan regtig die detail ken voordat die belofte vir my troosvol kan werk? Of kan die belofte alleen sterk genoeg wees om my nou al te inspireer?


Petrus skryf ook oor baie ander dinge, wat as jy mooi daaroor dink ook tot jou hoop-tenk sal kan bydra. Ons is losgekoop, deur die bloed van die Here Jesus. Sy bloed is ter wille van ons gestort. Sy bloed maak dit vir my moontlik om familie van God te wees.

Sekerlik is dit al meer as die moeite werd (sy bloed is dit werd) dat ek sal volhard, al is dit nie altyd maklik of eenvoudig nie. Ons is ook wedergebore … ons dra klaar iets van die hemelse in ons. Ons is vry, al voel soms nie so nie.

Ons is bevry deur Christus. Ons leef in die genade van God. Daarom, sien jouself vir wie die Here jou reeds gemaak het. Sien jou naam … Christen. Jy dra ’n eretitel.


Dit is nogal belangrik dat ons ook sal sien watter plek Petrus aan lyding in hierdie nuwe self-verstaan van die gelowiges gee. Behalwe dat ons as’t ware “slagoffers” is van ander mense se ongeduld met vreemdelinge en bywoners; en behalwe dat ons “slagoffers” is van die bose se konstante aanvalle op gelowiges; is lyding soms ook tot ons behoud.

Lyding is soms deel van God se genadige werking met ons. Baie gelowiges hou nie daarvan om dit te hoor nie. Dit klink vir hulle vreemd. Tog sê Petrus dat die swaar wat ons beleef soms ook ’n noodsaaklike deel is van ons lewe as God se uitverkore volk. Die swaar is swaar, maar dit bewaar ook ons geloof. Dit louter ons geloof, maak ons geloof suiwerder en sterkter.

Dit versterk ons verbintenis met Christus, Hy wat soveel meer as ons gely het, maar in Wie se voetspore ons stap. En daarom laat die Here dit toe dat lyding oor ons pad kom. Hy gebruik die verleentheid van die lyding waarmee ons in elk geval gekonfronteer word, tot die versterking van ons verbintenis met Hom.


Uiteindelik word my hoop-tenk nie net gevul deur dít wat die Here alles aan my gegee het nie. Ook nie net deur die heerlike sekerheid dat ek wel by God sal wees nie, maar ook deur ’n nuwe self-verstaan van wie ek nou al is, van my bevoorregte posisie in God se bedeling.

Wanneer ek weer ’n slag met ander oë na myself kyk, verdiep my hoop. Ek sien weer God se plan om my vir Hom af te sonder. Ek sien weer my geëerde posisie as geredde mens deur die bloed van Jesus Christus. Ek besef weer dat ek alreeds iets van die hemelse in my dra.

* * *

Chris du Preez
Selfoon: 082 551 1685
Epos op selfoon: chris2dupreez@icloud.com